KSIĘGARNIA INTERNETOWA WYDZIAŁU POLONISTYKI UW
okładka W Paryżu

W Paryżu 1925-1926. V Pariži 1925-1926

26.25 zł Na stanie

342 stron
ISBN: 978-83-65667-03-8
Rok wydania: 2016
Oprawa: miekka

Felietony paryskie Alexa Križki to barwne miniatury ukazujące życie codziennie w Paryżu lat 20. ubiegłego wieku. Publicysta i krytyk teatralny Križka to uważny obserwator, któremu nie umykają najdrobniejsze szczegóły. Analizuje przeróżne aspekty życia we Francji, okraszając swoje obrazki kontekstem historycznym i społeczno-kulturowym.

Alex Križka

W Paryżu 1925-1926. V Pariži 1925-1926

Przekład i opracowanie Michał Burdziński

Spis treści:
Podziękowania

Nota redaktorsko-translatorska

Słowackie tętno Europy Centralnej i zakurzony Paryż międzywojnia

Bibliografia osobowa Alexandra Križki

W Paryżu 1925-1926

– Paryż

– Przyjazd

– Zakwaterowanie

– Wrażenia z zewnątrz

– Życie na ulicach

– Komunikacja i orientacja

– Nawiązywanie znajomości

– Typy ludzkie

– Sklepy „pod gołym niebem”

– Wielkanocna wiosna

– Kawiarnie

– Uliczne „koncerty”

– Miasto akademickie

– „Brzuch Paryża”

– Bar Jockey

– Wieża Eiffla

– Francuskie uciechy

– Fakir Tahra Bey

– Moulin Rouge

– Francuska kuchnia

– Paryska revue

– Notre-Dame

– Artyści śmiechu

– Mistinguett

– Pchli targ

– Girls, Stars…

– Wyścigi konne

– 14 lipca

– Montparnasse

– Kobiety Paryża

– Teatry

– Résumé

Widoki Paryża

V Pariži 1925-1926 (felietony w oryginale słowackim)

Lista reprodukowanych kart pocztowych (Widoki Paryża: 32 karty pocztowe)

 

Michał Burdziński, tłumacz Križki, pisze:
„Podstawowym zagadnieniem, wokół którego rozrastają się inne, jest przedstawienie sylwetki słowackiego publicysty Alexandra Križki oraz omówienie jego paryskich felietonów, publikowanych najpierw w międzywojennej prasie koszyckiej, potem wydanych jako osobna książka.

Zbiór felietonów Słowaka wprzęgam w rozbudowane konteksty, których treść stanowią zarówno zagadnienia modernizmu koszyckiego, jak i utwory paryskie innych twórców naszego makroregionu. Uważam też za konieczne poprzedzić rozważania o nich szeroką panoramą spraw teoretycznych i pragmatycznych, które wiążą się z historią, sztuką i życiem wszystkich czterech kręgów kulturowych Europy Środka. Oznacza to, że rozprawa nie jest poświęcona w całości magnetyzmowi paryskiej przestrzeni, pojmowanej jako mikrokosmos per se („stolica świata”, fabryka mody i obyczajów, zwornik kultury i natury, idylla wizjonerów, antyutopia etc.). Chce być czymś więcej.

Poprzez próbę rewizji powielanego stereotypu o inności Słowaków, ich „mniejszości” czy „gorszości”, a zarazem o ich „micie słowackim”, pragnę uargumentować swoją tezę, że w wymianie kulturalnej na osi my – Paryż uczestniczą oni na takich samych zasadach, jak Czesi, Polacy i Węgrzy. Niniejszy wywód naukowy staje się przeto próbą rozwiązania różnych problemów badawczych, takich jak opracowanie sylwetki mało płodnego twórcy oraz udowodnienie epokowej wartości publicystyki literackiej, o której milczy kilka pokoleń naddunajskich specjalistów. (…)

Bez wątpienia dzieło Słowaka może stać się punktem wyjścia do komparatystycznej dyskusji o wizjach nadsekwańskiej metropolii, powoływanych do życia przez modernistów Europy Środkowej i rozpatrywanych z perspektywy „złotych lat 20.”, owych „Roaring Twenties” minionego stulecia. Analiza głosów kilku narodowości ma przybliżyć czytelników do odpowiedzi na pytania, czy poprzez podobne odczuwanie i rejestrowanie paryskiej metropolii da się w ogóle mówić o wspólnocie środkowoeuropejskiej i na ile w stosunku do innych kręgów kulturowych współodpowiada ona za powstanie rzekomego mitu, a nawet mitów, o niegdysiejszej „la capitale du monde”.

tagi